The Gambia

The Gambia, een uur met de boot vanaf Senegal en je zit weer in het volgende Afrikaanse land: Engelssprekend! Voor mij de tweede keer. De eerste keer ging ik met mijn ouders en broertje en ik kon me van toen nog herinneren dat de strandstrip bij Banjul/Serrekunda toeristisch was, maar dat sloeg nu alles!. Rustig over het strand lopen is er dan ook niet bij. Om de 2 meter (als het niet om de meter is) komt er iemand naar je toe en spreekt je aan in het Spaans/Italiaans/Duits/Engels en zegt iets in de trant van: Welcome to the Gambia, we love to have you here, you’re most welcome, bladiebladiebla…. Zodra ze weten waar je vandaan komt, schakelen ze over naar de drie zinnen die ze in die taal geleerd hebben. In ons geval Duits. Onze boodschap dat Duits niet hetzelfde is als Dutch, kwam niet altijd over. Vervolgens kende de Gambiaan altijd iemand in Nederland, een broer of oom of neef die getrouwd is met een Nederlandse vrouw wat misschien soms best kan kloppen aangezien er een heleboel westerse vrouwen met Gambianen rondlopen. Soms zelfs vrouwen van in de 70 met een lekkere jonge vent van in de 20. Maar goed, er blijken dus heel veel Gambianen in Nederland te wonen. Tijdens de meeste gesprekken werden we ervan overtuigd hoe fantastisch Gambia is en met name de inwoners: ‘it’s nice to be nice’ en ‘I like to do good’ waren veel gehoorde slogans die in een gesprek van 5 minuten zeker 20 keer werden herhaald en zelfs op T-shirts gedrukt stonden. De eerste keer dat ik in Gambia was, werd mijn vader in Banjul aangesproken door een man die pas vader was geworden en geen geld had om babyvoeding te kopen en of mijn vader hem daarmee wilden helpen. Mijn vader heeft toen geld aan die man gegeven. Vervolgens kreeg je dit verhaal soms met een andere draai vaker te horen. Deze keer werd Iddo door een jongen aangesproken die geschrokken van zijn fiets afstapte en naar de muggenbulten op Iddo’s benen wees. Nee, dit zijn geen muggenbulten, dit zijn andere insectenbeten en als je er niet snel lokaal spul opsmeert dan is het heel gevaarlijk. Dan komt het in je bloed terecht! Wij geloofden het niet (ik eigenlijk wel een beetje want die jongen kwam wel heel geschrokken over) en zeiden dat we dat spul niet hoefden. Ik ben zo terug zei hij en stapte op zijn fiets. Nietsvermoedend liepen we verder toen er vervolgens andere jongens naar ons begonnen te roepen ‘you’re friend is coming, you’re friend is coming’. Was de jongen opeens weer terug met een potje tijgerbalsem. Nee, nee, nee, dit is geen tijgerbalsem! We hoeven er niks voor te betalen, ik smeer er alleen een klein beetje van dat spul op. Uiteindelijk ging ik overstag en zei tegen Iddo dat we maar wat geld moesten geven voor dat potje. Je raadt het al: de jongen kwam met een belachelijk hoge prijs. Nu was het toch niet gratis, want nu had ie het al gebruikt en kon ie het niet meer naar de winkel terugbrengen. Sterker nog, hij zou worden ontslagen. Oooh, dus je werkt voor die winkel??? Uiteindelijk heeft Iddo zich flink kwaad gemaakt en is ie afgedropen. En al zijn ledematen zitten er gelukkig ook nog aan. De toerisme-industrie is hier dus jammer genoeg een beetje doorgeslagen.

In onze fantastische lodge in Bakau (met zwembadje, twee kamers en een KOELKAST!!!! wat ga je de kleine dingen in het leven toch weer waarderen), ontmoetten we Wouter, ook uit Nederland. Wouter was voor een korte vakantie uit Sierra Leone ontsnapt waar hij zich voor zijn studie bezighield met de diamantenindustrie. Samen met Wouter zijn we landinwaarts naar Kiang West National Park gegaan. Daar kom je gelukkig de niet met toeristen doorgeslagen en zeer vriendelijke Gambianen tegen. We verbleven in Tendaba Camp (ook met zwembad, dat is wel weer het voordeel van toerisme, en de (dooie) bijen namen we op de koop toe). Een hele mooie omgeving waar je heerlijk doorheen kan lopen en onderweg bavianen kan zien. Uiteindelijk hebben we op de dag van onze wandeling meer dieren gezien dan tijdens onze excursie door het park waar we uiteindelijk geeneen dier hebben gezien, behalve natuurlijk wat vogels en de andere gebruikelijke dieren waarvoor je niet een park in hoeft en wij al voor lief nemen. Nadeel tijdens regenseizoen (althans voor ons, maar zeker niet voor de dieren) is dat er overal genoeg water ligt en de dieren zich niet rondom bepaalde watertjes concentreren en dus veel verspreider zijn dan tijden het droge seizoen. De avond werd afgesloten met een heerlijke lokale maaltijd: rijst met pindasaus en vis mmmmmmmmm! (een stuk beter dan de kip in het hotel waarvan ik ’s nachts over mijn nek ging).

Een paar dagen erna zaten we weer in Senegal (dat The Gambia omsluit) voordat we verder konden reizen naar Guinea-Bissau. Ons laatste weekend aan het strand in Cap Skiring was heerlijk: wit zand, blauwe zee. En de kreeft was subliem!