Oeganda

Oeganda is een land dat reizigers veel te bieden heeft. Het heeft de hoogste bergketen van het continent (Rwenzoris Mountains), het grootste meer van het continent (Victoriameer), de bron van de langste rivier ter wereld (de Nijl), één van de grootste concentraties aan primaten (gorilla’s, chimpansees en nog veel meer aapsoorten), een uitzonderlijke verscheidenheid aan vogels (oa de bijzondere Shoebill Stock), prachtige natuurparken (Murchisson Falls) en een aantal bijzonder mooie in het Victoriameer gelegen eilanden (Ssese eiland). Hoewel vele mensen waarschijnlijk Idi Amin nog in gedachten hebben, wordt Oeganda als één van de veiligste, stabiele plekken van het continent Afrika beschouwd (maar ook hier vinden af en toe rellen plaats). Onder leiding van Museveni is Oeganda in staat geweest om haar ellendige verleden achter zich te laten. Helaas begint deze leider dezelfde trekken te vertonen als een aantal andere Afrikaanse leiders. Hij is al bijna 24 jaar aan de macht (corrupt) en is van plan om zich voor de verkiezing in 2011 wederom verkiesbaar te stellen. Hoewel hij in het begin van zijn regeerperiode heeft toegezegd maximaal vijf jaar te willen regeren en dat elk vijf jaar een verkiezing dient plaats te vinden, is hij er nog steeds en geeft geen tekenen dat hij de macht naast zich neer wil leggen. ‘Met strijd ben ik aan de macht gekomen, en met strijd zal ik aftreden’ is een van zijn bekende uitspraken. Ook in het veilige land Oeganda is dus het wachten op iemand die het waagt een kogel door zijn hoofd te jagen (de oorlog begint). Of dat Museveni zelf dood neervalt. Want zolang hij leeft, draagt hij de macht niet over! (Een mogelijke verklaring voor het gedrag van dergelijke leiders wordt onder andere gegeven in de engelse documentaire Zeitgeist: een schockerende weergave van het effect van macht en geld en een (nogmaals een mogelijke maar zeer aannemelijke) verklaring waarom bepaalde economieën/landen niet vooruit komen (en dat misschien ook wel nooit zullen doen.) Zeker een aanrader!).
Na een redelijk comfortabele nachtbusreis kwamen we in de vroege ochtend in Kampala aan. In Kampala namen we een taxi naar Entebbe; de voormalige hoofdstad waar zowel state house (waar de president kantoor houdt) als het vliegveld gevestigd is. Hier konden we prima de komst van Mirjam, moeder van Yael, afwachten. In vergelijking tot de huidige hoofdstad biedt Entebbe rust. En wat nog belangrijker was voor ons: een chinees! Het is bijna beschamend om toe te geven, maar we hebben bij de chinees in Entebbe heel wat tijd doorgebracht. Het begon vaak met een lunch bestaande uit verschillende voorafjes, maar voor dat we het wisten, waren we er ’s avonds nog steeds. En ja, als je er toch zit, kan je natuurlijk gelijk voor het avondeten iets bestellen. Wij verbleven de eerste nachten in een backpackers maar voor Mirjam had we wat leukers bedacht: overnachten in een dierentuin! Een plek waar je ’s morgens de chimpansees hoorde gillen en de leeuwen hoorde brullen. Hoe vaak maak je dat nou mee?!
Na enkele dagen in Entebbe zijn we met z’n drieën naar het natuurpark ‘Murchinsson Falls’ gegaan. Hoewel het verblijf iets boven ons budget was, hebben we daar een fantastische tijd gehad. Tijdens de eerste safaritoer al leeuwen gezien, en tijdens de boottochten zoveel nijlpaarden en olifanten, dat ze je begonnen te vervelen. De laatste dagen, van het verblijf van Mirjam in Oeganda, hebben Yael en Mirjam samen doorgebracht in Kampala. En ik ben samen met Tim vertrokken naar Entebbe.
Wie is Tim? Tim is een hele toffe kerel. Hij toont alle tekenen van een grootse persoonlijkheid. Hij heeft ons ontelbare keren met praktische zaken uit de brand geholpen. Zo was hij het die Yael haar slippers hersteld heeft, het was hij die onze saaie momenten fantastisch maakte en het was hij die een helende werking had op onze relatie. We zijn hem heel dankbaar, onze Tim (hé gabber, het ga je goed!). Geschreven door Tim. Tim is inderdaad een toffe kerel en we hebben veel met elkaar gelachen. We hebben hem in Entebbe ontmoet maar daar konden we helaas niet lang van zijn gezelschap genieten, want hij vertrok naar het donkere Congo om daar voor zes maanden als vrijwilliger te werken. Met zijn achtergrond in het onderwijs (leraar Nederlands; want in België spreken ze Nederlands en niet Vlaams, zoals wij dachten) zou hij bij een plaatselijke NGO gaan werken om leraren in hun werk te ondersteunen. Maar gelukkig, na drie weken kregen wij een telefoontje: ik houd het hier niet uit! Ik kom terug! En nu zit ik hier naast Tim mijn verhaal over Oeganda te schrijven. Supergezellig (hé gabber, welkom terug).
Na het vertrek van Mirjam zijn we een week op het Ssese eiland geweest; waar we heerlijk van de zon, de vogels en het meer hebben genoten. Nu zijn we weer terug in Kampala en hebben net twee weken voor Save the Children gewerkt. We hebben een aantal presentaties gegeven over fundraising en verschillende brainstormsessies gehouden. Het idee was de mensen bij Save the Children Oeganda een start in het fundraisen te geven zodat ze na verloop van tijd niet meer afhankelijk hoeven te zijn van gelden uit het buitenland. In deze twee weken hebben we eveneens op verzoek van Save the Children Nederland een bezoek gebracht aan een ziekenhuis in Kampala, een kliniek en een gezin in Nakasongola. Vorig jaar is er vanuit Nederland een filmploeg naar Oeganda vertrokken om een film te maken van kinderen die door tussenkomst van Save the Children zijn geholpen; dit in verband met de vijfjarige EveryOne campagne waarbij wereldwijd kindersterfte onder vijf jaar wordt tegengegaan. Tijdens de opnames zijn er ook foto’s gemaakt, die wij aan de desbetreffende personen wilden overhandigen. Eén gezin was helaas niet meer te traceren (vele mensen hebben geen adres of telefoonnr.) en hebben we foto’s overhandigd aan een moeder van wie het kind pijnlijk genoeg alsnog was overleden. Hoewel dat natuurlijk de realiteit is (er sterven hier kinderen dagelijks) maakte dat op ons grote indruk. Zeker omdat Save the Children dit kindje graag wilde gebruiken voor zojuist genoemde campagne (zie www.everyone.org).
Ons werk zit er nu weer op, Tim is inmiddels vertrokken naar België en wij hebben niet veel zin meer om nog veel in Oeganda te reizen. We hebben gekozen voor een makkelijke weg: een paar dagen naar één van de Ssese eilanden en dan terug naar Entebbe. Vanuit hier vliegen we aanstaande zaterdag (21 februari 2010) naar het exotische……